Condoleanceregister

Wil je een condoleance achterlaten, heb je een goed verhaal over Anke of een boodschap aan haar? Laat hieronder een berichtje achter.

50 gedachten over “Condoleanceregister”

  1. Een aantal jaar geleden zag ik je tijdens de Open Bac. Temidden van de gekheid en de kolder was jouw optreden een soort oase… een praatje met het publiek en de pianist, een moment waarin wij moesten lachen om je spitsvondige teksten, je zelfspot, genieten van je mooie liedjes met je fijne stem. Je ankertjes deden precies dat… een ankertje voor de dag met vaak een glimlach, een doordenker of een romantische gedachte. Ik vind het ongelofelijk verdrietig dat je er niet meer bent, ook al kende ik je niet en heb ik je maar één keer zien optreden. Ik hoop dat je rust gevonden hebt, Anke, ik wens je alles wat mooi en goed is.

  2. Lieve Anke,
    Wat zijn we enorm geschrokken en wat is het raar als iemand er ineens niet meer is!
    Wij hebben je in Frankrijk leren kennen en hadden daar én daarna een super leuke tijd met elkaar. We kwamen regelmatig naar een optreden kijken of gingen lekker met elkaar op stap.
    Al spraken we elkaar niet vaak de laatste jaren, het was altijd weer heel gezellig wanneer we elkaar spontaan tegenkwamen.
    Wat gek dat dat nu niet meer gaat gebeuren!
    We hopen dat je de rust hebt gevonden en zullen nog vaak aan je denken!
    Heel veel liefs van Paul en Kelly Hulshoff.

  3. Voor het onbegrijpelijke en het onzegbare heb ik geen woorden. Het gevoel voor achterblijvers kan ik amper invoelen.
    Ik wens de ouders Frank en Willemien alle kracht van de wereld toe. Dat zal nodig zijn.

  4. Anke, je naam viel en er ging een lichtje branden. Verrek ja, Anke heeft bij me in de klas gezeten, we hebben samen gespeeld vroeger. Dat kleine dingske. Na de basisschool zijn onze wegen gescheiden. En wat heb jij toch veel bereikt lees ik nu. Zo klein als je bent, zo groots heb jij ondernomen. Wat moet iedereen trots op je zijn.
    Sprankelende foto’s, maar toch zitten er achter die sprankels een hoop verdriet verscholen blijkt wel.
    Wat moedig dat je deze stap hebt genomen voor jezelf en wat verschrikkelijk voor je ouders, broers en vrienden. Wat bizar dat je er niet meer bent!!!?
    Ik hoop Anke, dat je nu rust hebt. Dat je ergens bent waar je in rust jouw creatieve poëtische talenten al zingend over kunt brengen naar iedereen die bij je is. Maak ze blij daar waar je nu bent. Ben zelf gelukkig en blij!
    Ik wens je familie, vrienden en iedereen die van je houd heel veel sterkte toe met dit intens grote gemis. Wat een verdriet….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *